نقل است در ایام ماضی  روزی موکلی  در گردابی گرفتار و به خود بگفتی ای کاش وکیلی می یافتمی و رفع گرفتاری

چندی بجستی تا وکیل حاذقی بیافتی و به نزد وی برفتی...

وکیل فرمود ای فلانی!حق الوکاله چند در کیسه داری تا بدادی و رفع بلا آید به میان؟

بگفتا ای وکیل من سخت محتاجم و هر چه بگویی به دیده منت قبول داشته و سخت بر آشفتی

و گریه و مویه چندان نمودی تا دل وکیل به رحم آمدی ...

وکیل گفته مرشد فراموش نمودی که "بسا گرفتاران به گل مانده بعد از رفع بلا حق الوکاله

به لگد مزد زحمات بدادی"

فی الحال قبول وکالت بکردی و تلاش مکرر تا رفع مشکل پدیدار و آنگه مطالبه حق الوکاله نمودی...

و اما در این هنگام  موکل از بند رسته چشم گرد نمودی گونه سیه کردی و سخن به تندی دراز که

ای داد و ای بیداد!!!

اینجا بود که شاعر بگفتی:

چو شخصی گرفتار گردد به بند                     وکیل مدافع به نزدش خداست

چو گردد خطر اندکی مرتفع                          بگوید وکیل هم یکی زاولیاست

چو گردد ز بند بلا او رها                              بگوید وکیل هم یکی مثل ماست

چو نوبت به حق الوکاله رسد                       وکیل آن زمان  دیو یا اژدهاست   !!!

=================================================

۳ سال پیش در چنین روزهایی جایزه صلح نوبل  به خانوم شیرین عبادی از حقوقدانان

برجسته ایرانی اهدا شد که باعث افتخار جامعه ایرانی بود

من این روز رو به تمام دوستان و استادان حقوقدانم تبریک میگم